weblog

In Groot Brittannië is een felle publieke discussie ontstaan over door rechters opgelegde publicatieverboden ter bescherming van privacy van bekende Britten, en het negeren hiervan middels nieuwe media—zoals twitter. Er is echter meer aan de hand dan in eerste instantie blijkt, en alle betrokken partijen lijken een verborgen agenda te hebben.

De rel ontstond toen een anonieme twitteraar een lijst publiceerde van bekende Britten die succesvol een ‘super injunction’ toegewezen gekregen hadden. Met een dergelijke injunction verbiedt een rechter de publicatie van (in veel gevallen) privé-informatie—in dit geval het hebben van buitenechtelijke affaires. Wat dit verbod van een rechter ‘super’ maakt, is dat het na toewijzing zelfs verboden is om het bestaan van het verbod te publiceren. Niet naleven van de super injunction leidt tot ‘contempt of court,’ een serieus vergrijp onder Brits recht. De Engelse media, die traditioneel niet bekend staan om hun discretie—houden zich normaalgesproken dus netjes aan super injunctions.

Echter, nu twitteraars zich niets aan lijken te trekken van dergelijke verboden is in Engeland een discussie losgebarsten over het nut van super injunctions. Immers: wat heeft een verbod voor zin, wanneer het probleemloos genegeerd kan worden? In eerste instantie lijkt dit een legitieme vraag, en komt de super injunction over als een ouderwets juridisch instrument dat praktisch niet meer te handhaven is in de wereld van nieuwe media. Dit is niettemin een voorstelling van zaken waartegen prominente Britse juristen zich verzetten—en terecht.

Er spelen namelijk een aantal verborgen agenda’s mee in dit debat. Allereerst heeft de Britse pers natuurlijk belang bij een negatief georiënteerd debat over super injunctions. Sappige nieuws over de avonturen van de sterren verkoopt namelijk goed. De felle reacties vanuit de Britse politiek (zelfs premier Cameron) op het negeren van super injunctions zijn daarentegen terug te voeren op de juridische basis waarop deze verboden gestoeld zijn: de privacy verplichtingen uit Human Rights Act, die vervolgens weer gebaseerd zijn op artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Met name de conservatieve partij heeft een broertje dood aan het EVRM, een verdrag dat de Tories zien als een belemmering van Britse soevereiniteit.

Iedere aangelegenheid om het EVRM is diskrediet te brengen wordt door de Tories aldus benut. Dit terwijl super injunctions helemaal niet zo draconisch zijn als ze lijken. Wat hebben wij als gewone stervelingen immers te maken met de privé-escapades van de sterren? Waarom heeft het grote publiek het recht om te weten welke voetballer of TV presentator een affaire heeft? De sterren hebben net zo veel recht op privacy als wij allemaal, en het is niet meer dan logisch dat er een sterk juridisch instrument als een super injunction bestaat om dit af te dwingen. Twitter is overigens de grote winnaar van deze rel—het publiceren van de injunctions leidde tot meer twitterverkeer dan ooit tevoren.  


<< terug naar het overzicht